Er zijn momenten dat twijfel en onzekerheid de overhand nemen in je leven en in je carrière.
De afgelopen dagen voelde ik het borrelen. Ik voelde onrust in mijn lijf. Een negatief stemmetje in mijn hoofd en minder vertrouwen in mezelf en wat ik doe.
Voordat ik me hier helemaal in mee liet slepen besefte ik dat mijn cyclus eraan kwam. Mijn cyclus is pas net weer begonnen, na 13 jaar pil en 2 zwangerschappen en 18 + 15 maanden en counting aan borstvoeding geven. Ik ben nog lerende in meebewegen met mijn cyclus. Maar dat verklaart in ieder geval een deel van dit gevoel.
Maar het is dieper dan alleen cyclus perikelen.
Het is een collectief thema. Vrouwen zijn generaties lang opgevoed met boodschappen als:
“Doe maar gewoon.”
“Pas je aan.”
“Zorg goed voor een ander.”
We leerden onszelf te vormen naar wat veilig en gewenst was.
En dat maakt dat we vandaag nog steeds sneller twijfelen aan onszelf dan nodig is. Dat we zelfs bang zijn voor ons eigen licht.
Zelftwijfel is dus niet alleen ‘mijn probleem’. Het is iets dat generaties lang in ons systeem is geslopen.
Dat erkennen maakt ruimte voor zachtheid.
Wat helpt mij:
- Journalen
- Community van ambitieuze vrouwen om me heen die dit volledig begrijpen.
- Tijd nemen voor lichaamswerk en vertragen, zodat ik kan voelen in plaats van forceren.
Ik ben benieuwd of je dit herkent en wat jou helpt hierin?
Voel je vrij mij een berichtje te sturen daarover.
Reacties ()