Ik twijfelde of ik dit moest delen, maar dit is ook onderdeel van wie ik ben en hoe ik ook weleens fuck-ups maak.
Vorige week op onze vakantie in Ouddorp.
Mijn man zet mij en mijn dochters af bij de pluktuin.
Livi Mae (3) raakt overstuur. Papa mocht niet weg.
Na een tijdje wordt ze rustig: trampoline, glijbaan, bloemen plukken.
We maken een boeket en hebben er plezier in.
En dan: woedeaanval 2.
Ze wil absoluut niet naar huis.
Ik loop heen en weer. Van Livi Mae in meltdown tot Teddie June (1) in de buggy.
Ik probeer begrip te tonen.
Uit te leggen waarom we naar huis moesten.
Te knuffelen, te kalmeren, te zeggen dat ik er ben voor haar.
Uit te leggen dat ik niet haar kan tillen want er is ook een buggy, een step en een boeket om te dragen.
Niets hielp.
Ze schreeuwt alles bij elkaar.
Dan hoor ik de buurvrouw afkeurend snuiven.
Een vrouw van een jaar of 70.
Ze roept naar mij: "Laat dat kind eens stoppen met huilen!"
Die opmerking raakte me zo diep.
Niet alleen als moeder. Maar als vrouw.
Als iemand die haar kind opvoedt vanuit liefde, geduld, en verbinding.
Mijn antwoord was: "Heeft u kinderen?" en ondertussen loop ik naar Livi Mae en til haar toch maar op - met buggy, en step en boeket.
Wegwezen hier, dacht ik.
Livi Mae wordt stil en kijkt met grote ogen naar de vrouw.
Ze zegt: "Ik heb meer dan 40 jaar met kinderen gewerkt dus ik denk dat ik het beter weet dan jij."
Als een mes in mijn rug. Als een dolksteek in mijn hart.
Ik weet niet goed wat ik moest zeggen.
"U durft", zei ik, "bij je eigen kind is dat echt anders en had u dit nooit gezegd".
En ik beende weg.
Tranen over mijn wangen.
Livi Mae in mijn armen.
Ze ging weer hard huilen toen ze mij zag huilen.
Ze gaf een knuffel om mij te troosten. En ik knuffelde haar.
Waar ik vroeger niets zou zeggen, reageerde ik nu vanuit emotie.
Woede, verdriet, frustratie.
Met verbinding als kernwaarde, was ik hier totaal uit verbinding met mezelf.
En ja, ik zei waarschijnlijk iets wat haar raakte.
Ik had achteraf beter meteen kunnen reageren dat haar eerste opmerking mij erg raakte.
Wat doe jij in zulke situaties?
Laat je het gaan? Of spreek je je uit? En blijf je in verbinding met jezelf?
Ik ben benieuwd!
Reacties ()