Vorige week zat ik voor het eerst in 11 maanden weer in de kappersstoel.
En niet zomaar ergens: ik besloot om naar een hele luxe kapper te gaan.
1,5 uur voor knippen. Extra dik, lang haar met een fijne wasmassage, lekker theetje, chocolaatje. Alles erop en eraan.
En terwijl ik daar zat, besefte ik: dit is meer dan alleen mijn haar laten doen.
Het voelde als een true act of selfcare. Een les in zelfliefde.
Dat ik mezelf mag gunnen wat goed voelt. Dat ik tijd mag maken voor dingen waar ik blij van word, ook als er 100 redenen zijn om het weer uit te stellen.
Toen ik daar zat, dacht ik: dit is precies wat er vaak gebeurt in ons werk.
We nemen genoegen met wat we kennen, ook al voelt het niet helemaal goed.
Tot iemand een spiegel voorhoudt, en we ineens zien dat het anders kan.
Misschien is dat wel de kern van carrièreontwikkeling en van je kernwaarden leven: durven kijken of het nog klopt.
Ik dacht ook aan hoe vaak we onszelf achteraan zetten.
Eerst het werk, eerst de kinderen, eerst het huis.
En pas als er tijd overblijft (die er nooit is), komen wij.
Maar die tijd komt niet vanzelf. Die tijd neem je.
En soms begint een shift in je leven niet met grote beslissingen of radicale stappen, maar met kleine momenten waarin je kiest voor jezelf.
En jij? Wanneer heb jij voor het laatst echt iets gedaan puur voor jouw zelfzorg en zelfliefde?
Reacties ()